Een stukje biografie

Ik ben in Nederland geboren en getogen, hoofdzakelijk in Amsterdam en omgeving. Mijn eerste baan,18 jaar oud, was als leerling-journaliste. Via een artikel over een crisis centrum dat ik gevraagd was te schrijven, kwam ik er zelf als vrijwilligster te werken, wat een innerlijk konflikt bij mij uitlokte over mijn beroepskeuze....journaliste worden in de grote boze buitenwereld en komplotten blootstellen zoals mijn idool uit die tijd, Guenther Walraff - of de innerlijke wereld verkennen en 'iets met psychologie' doen?
Mijn verhuizing naar Schotland in 1981 maakte een einde aan dat dilemma omdat ik niet ineens genoeg wist over het Schotse leven om er voor een krant te gaan werken en ook omdat ik beter had moeten opletten bij wiskunde op school als ik daar psychologie wilde studeren.
Ik had Freud al gelezen toen ik 12 jaar oud was, groeide op met een sterke beleving van de innerlijke wereld(en) en was altijd geīnteresseerd in het verleggen van grenzen, die van mijn belevenissen en die van mijzelf. Een levenslange les, waarin ik vaak mijn hoofd tegen betonnen muren stootte, -vooral als ik andermans grenzen wilde verleggen!- iets wat waarschijnlijk sommigen van jullie die dit lezen wel herkennen.
Toch zijn vaak juist de dingen waarmee je worstelt in het leven en datgene wat je in jezelf als zwak veroordeeld, de eigenschappen die je uniek maken en die je grootste talenten worden als je de moed hebt ze onder ogen te zien.



Een paar prachtige plekken in Schotland  (ter aanbeveling)

Schotland bevredigde al mijn romantische verlangens naar de natuur, in echte 'In de Ban van de Ring' stijl - mijn favoriete boek aller tijden. Ik woonde in gehuurde 'cottages' in de woeste kale heuvels van de Pentland Hills ten zuiden van Edinburgh, genoot uitgebreid van het plaatselijke bier en de whisky en hakte 's ochtends een gat in het stroompje achter het huis als de watertank weer eens bevroren was in de winter, om thee te zetten.
Langzaam klom ik 'omhoog' van barkeeping -, hulpkoks- en tuinwied- baantjes op het platteland naar een afwasbaantje bij een kostschool voor meisjes in Edinburgh-city en vandaar naar een assistent-matrone positie aldaar. De hoofd-matrone riep me ooit op het matje omdat ik een slecht voorbeeld was voor de meisjes: ik liet mijn theelepeltje namelijk rechtop in mijn kopje staan..
Het werk liet me de gelegenheid om 's avonds toneellessen te nemen, en rond die tijd ontmoette ik een heel leuke groep mensen in de Schotse en Engelse 'alternatieve' wereld, die ik regelmatig tegenkwam in Laurieston Hall, Castle Douglas, in Dumfriesshire. I herkende en leerde er veel en de tijden van de Music- en Healing workshops waren deel van de gelukkigste ervaringen in mijn leven, met grote spontane opvoeringen, zelfgebouwde keltische zweethutten, bijzondere ontmoetingen met natuurwezens en omringd door jongleurs,clowns, vuurvreters, en alternatieve therapeuten.
  Ik besloot mee te doen met de volgende training van de Post-Reichiaanse therapie organisatie  'Energystream' uit Leeds, die deels in The Hall plaatsvond. Dat werd het begin van mijn eigen praktijk in Edinburgh, in het Salisbury Centre, waar ik tevens in de woongroep woonde en als coördinator werkte. Zeven jaar lang combineerde en ontwikkelde ik lichaamswerk, innerlijke reizen en creativiteit in mijn praktijk, met individuele cliënten en met workshops in Edinburgh of als we in de Schotse Hooglanden waren in Jenny's Bothy dat tot mijn grote plezier nog bestaat, en een prachtige plek is om te logeren voor wie op reis is in de Hooglanden.

Een nieuwe post-universitaire training in Edinburgh was net opgezet door de British Association of Art Therapists, en ik had het geluk om geaccepteerd te worden voor de tweejarige training op basis van mijn praktische ervaring en vroegere training. Ik deed stages in een crêche van een maatschappelijk werk centrum in de 'Bijlmermeer' van Edinburgh waar ik een pionierprojekt in speltherapie ontwikkelde, en werkte ook een jaar op het dagcentrum van de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis van Elgin. In die tijd woonde ik in het noorden van Schotland, net boven de wereldberoemde Findhorn Foundation.


Sigaretterook en zonsopgang in de  Alpen

Nieuwe ontmoetingen en het lot verplaatsten mij naar Zwitserland in 1994, waar ik in verschillende psychiatrische inrichtingen werkte in de meest verbluffend mooie landschappen. Psychiatrische ziekenhuizen zijn historisch gezien vaak op het platteland gebouwd, ver weg van de steden, met hun eigen voorzieningen zoals boerderijen en technische werkplaatsen, waar ook de patiënten werken. Op deze plekken waren vroeger vaak kloosters, in één daarvan kwam ik ook een tijdlang te werken. De boekhouder droeg er een monnikspij, de klokken van de kapel luidden tijdens de middagspauze en ik had er een atelier dat uitkeek over de prachtige bergzee van de stad Zug. Op een rustige morgen tijdens het werken in het atelier had ik muziek van Schubert opgezet. Een non (die er was omdat ze stemmen hoorde!) tilde haar rokken op om te dansen terwijl een onweer daverde over de donkere bergen.
Zwitserland is een ongelooflijk mooi land. 's Ochtends moest ik wel altijd heel erg vroeg opstaan vanwege de lange Zwitserse werkuren, een trein nemen die langs een meer reed nog bedekt door de dikke wolken van de ochtendmist. Dan overstappen op een postbus met een groep collega's die verveeld de krant lazen door de haarpinbochten heen terwijl van beide kanten door de ramen een adembenemend Alpenpanorama te zien was van besneeuwde bergpieken gloeiend in de zonsopgang. Bij aankomst dan gelijk met een dikke bos sleutels de deur binnen, oplettend dat er niemand snel de benen nam, de dichte sigarettenrook en gespannen sfeer in van de gesloten akute afdeling.   



Winter, door Esther Knecht

Ik wilde al langer eens een tijd in de psychiatrie werken, en er nu creatieve middelen te kunnen gebruiken waarmee ik intensief en uitgebreid aan de slag kon gaan, in alle vrijheid en met allerlei materialen - van de oude kunst van manden vlechten tot het maken van een detective film, was een bijzondere ervaring. Er was groot lijden daar - de gruwelen die mensen er overleefd hadden in hun jeugd, in hun huwelijk of in hun land.  Iedereen zat door elkaar heen op de akute afdelingen, slachtoffers en daders, Zwitserse huisvrouwen en politieke vluchtelingen uit de Balkan en Afrika. Drugsverslaafden en depressieve bankmanagers. Op kleine schaal en noodgedwongen werd daar een nieuwe vorm van tolerantie en wereldvrede gecreëerd. Ik heb er ook gelachen -samen met de patiënten- zoals nergens anders om vaak uiterst subtiele en absurde momenten.  Maar ik heb er eerlijk gezegd nog nooit iemand ontmoet die 'gek' was.

In 2004 keerde ik terug naar Nederland, na 23 jaar afwezigheid, op dat moment was dat toevallig precies de helft van mijn leven.
Sinds mijn terugkomst werk ik part-time met kinderen. De rest van de tijd steek ik opnieuw in eigen praktijk, en schilder, wandel, fiets en verken nederlandse steden op mijn vrije dagen en ben bezig met een opleiding in kruiden.
Ik ben nog steeds benieuwd naar de levensloop en bijzondere gebeurtenissen van andere mensen.
Mail me als je wilt reageren of iets van je eigen ervaring wilt vertellen!

Anne Rike


omhoog